Od 2001 roku brałam udział w badaniach wykopaliskowych na terenie obwodu donieckiego we Wschodniej Ukrainie, początkowo jako studentka, następnie jako współautor badań.

Moje dotychczas prowadzone badania finansowane były w latach 2005 i 2006 przez Instytut Archeologii Uniwersytetu Jagiellońskiego (dzięki życzliwości Dyrektora IAUJ, Pana prof. dr hab. Jana Chochorowskiego), Okręgowe Muzeum Krajoznawcze w Doniecku (dzięki uprzejmości Dyrektora Muzeum, Pana Jewgienija Iwanowicza Denisenko). W 2006 roku kontynuowałam je także dzięki wsparciu Fundacji Studentów i Absolwentów UJ Bratniak. Każdorazowo angażowałam w te przedsięwzięcia zgromadzone środki własne.

Wynikiem tych poczynań jest pozyskanie materiałów ze stan. Majaki, dzięki którym po raz pierwszy uchwycono ślady pogromu miejscowej osiadłej ludności, wywodzącej się od potomków Alanów i Bułgarów, egzystujących pod panowaniem kolejno Kaganatu Chazarskiego, Rusi Kijowskiej, Połowców, chanów Złotej Ordy, a uległej oddziałom Tamerlana Wielkiego, którego pochód podczas kampanii 5-letniej na Zachodzie sięgnął prawobrzeża Dońca Siewierskiego.

Wyjazd w 2006 roku zaowocował podjęciem decyzji o zorganizowaniu wyprawy, mającej na celu restaurację połowieckich kamiennych stel antropomorficznych, należących do kolekcji donieckiego Muzeum (sezon 2007), kwerendą biblioteczną i archiwalną materiałów do pracy doktorskiej oraz kwerendą terenową, mającą na celu wybranie stanowiska, związanego z koczownikami.

Szczupłość pozyskiwanych środków finansowych ogranicza możliwości badawcze, zawężając je do rutynowych czynności, mających na celu jak najlepsze zadokumentowanie i zachowanie pozyskanych materiałów źródłowych. Informacje oraz pomoc specjalistów dziedzin pomocniczych wynikają jedynie z życzliwego zrozumienia sytuacji finansowej (uprzejmych konsultacji udzielili m.in.: osteolog Instytutu Archeologii RAN z Moskwy, pani Jekaterina Antipina I, archeolog-trazeolog z Okręgowego Muzeum Krajoznawczego w Doniecku, pan Anatolii Usaczuk, dyplomowany konserwator ASP w Krakowie, pan Michał Burzak).

Pozyskane materiały wymagają analiz antropologicznych, dalszych badań osteologicznych, paleobotanicznych, radiowęglowych, geologicznych i in. Znacznym obciążeniem są wysokie koszty podróży uczestników wyprawy i przewozu części niezbędnego sprzętu z terenu Polski na teren Wschodniej Ukrainy (dwa dni podróży pociągiem relacji Kraków-Kijów i Kijów-Donieck), podobnie jak zakup podstawowych materiałów czy wyżywienia na miejscu. W wykopaliskach biorą udział moi przyjaciele – archeolodzy z Doniecka oraz wolontariusze, równie zafascynowani tą dziedziną wiedzy jak ja – oczywiście bezpłatnie, gdyż nigdy nie byłoby mnie stać na to, by opłacić ludzi do pracy.

Tą drogę prosiłabym o wsparcie badań archeologicznych, prowadzonych wspólnie z ośrodkiem donieckim, a także mojego programu, mającego na celu ratowanie kamiennych stel antropomorficznych. Donatorzy zostaną wymienieni na stronie internetowej, we wszystkich czasopismach i seriach wydawniczych, w których zostaną zamieszone publikacje. Dwustronna działalność badawcza budzi zainteresowanie mediów na Ukrainie. W roku 2005 audycję, dotyczącą wspólnych wykopalisk na stan. Majaki emitowały 3 stacje telewizyjne w godzinach najwyższej oglądalności (regionalna doniecka, komercyjna doniecka oraz program 1 państwowej telewizji ukraińskiej). Istnieje możliwość bezpłatnego zamieszczenia logo lub reklamy donatora na budynku Okręgowego Muzeum Krajoznawczego w Doniecku (centrum miasta, obecnie włączone w kompleks sportowo-rekreacyjny, finansowany przez Miasto Donieck oraz prywatnych sponsorów).

Z uwagi na niemożność przelania środków finansowych na utworzone dla mnie subkonto Wydziału Historycznego UJ, wynikłą z obecnej sytuacji administracyjnej UJ, forma pomocy może być realizowana w inny sposób, np.: bezgotówkowo jako zasponsorowanie biletów, sprzętu, w przypadku instytucji finansowych zasponsorowanie karty kredytowej z uzgodnionym limitem środków pieniężnych i in.. Każda forma pomocy przyjęta będzie z ogromną wdzięcznością zarówno z polskiej, jak i ukraińskiej strony.